Tuzla Çevrili Ada: Isla del Pescado (Isla del Incahuas) -Uyuni 1-

Sabah gün ışımadan uyanıp kahvaltımızı ettik. Bisikletlere yeterince yiyecek ve tatlı koyduktan sonra bulunduğumuz yere 40 km uzaktaki ada “Incahuasi”ye doğru yola koyulduk.

Dünyanın en büyük “tuz çölü” Uyuni Bolivya’nın güney batısında bulunuyor. Buraya ulaşmak için önce Galeano’nun kitabına da ilham kaynağı olmuş acılı maden kenti Potosi’ye gidilebilir. Buradan turizm firmalarının araçlarıyla 100 km’lik bir derinlikte Uyuni’yi geçmek de mümkün.

Uyuni bir hayal ülkesi gibi: Başlangıçta zemin bir buz pateni pistini andırırcasına pürüzsüz. Böyle bir zeminde paten çevirmek, tekerleklerin zemin üzerinde akışını hissetmek müthiş bir tecrübe. Biraz daha içeri girdikçe tuz katman giderek daha inceliyor. Buharlaşmanın arttığı bu alanda ince çatlaklar var. Genel görünüşü peteğe benziyor.

Gökle yerin birbirinden ayırt edilemediği bembeyaz bir coğrafyada ilerlerken kuzey batıda Tunupa Volkanı’ndan çıkan dumanı izlemek insanda başka bir gezegendeymiş hissi uyandırıyor. Fakat bu ıssız diyarda ilerlerken tuzdan tuğlalar yapılan bir alana varınca rüyadan uyanıyoruz. Sanırım birileri tuzdan bir otel yapıyor. Anlaşılan turizm ekonomisi buralara kadar ulaşmış.

İncahuasi adası uzaktan küçük bir nokta olarak görünmeye başlıyor. Pedallara asılıyoruz: İncahuasi üzerindeki dev kaktüsler belirmeye başlıyor. Sonunda adaya varıyoruz. Adanın kuzey yüzünde bizden önce gelenlerin cipleri bekliyor. Bir restoran bile açılmış buraya. Oturup tuz çölünde soğuk bira içmenin keyfine varıyoruz. Çölde biranın tadı ise tarif edilemez.

Bilet gişesine ödememizi yapıp, bisikletlerimizi bırakıyoruz. Beş yüz metre eninde sekiz yüz metre uzunluğundaki bu adayı gezmek hiç de zor değil. Zaten asıl amaç buraya kadar gelip Uyuni’yi geçmekti.

Buradan gidilebilecek iki nokta var: Güneyde Puerto Chivuca ve kuzeyde Tunupa volkanı. Biz geceyi İncahuasi’de geçirip sabah doğudaki Colchani’ye gitmeyi kararlaştırıyoruz.

Buraya gelen herkes gibi fotoğraf çekmek için akşam üzerini bekliyoruz..