Vatan Yahut Ölüm!

Buenos Aires’in “barrio”ları yani gecekondu mahalleleri, sulak alanlar üzerine kuruludur. Islahı belki elli seneden çok sürecek olan bu eski bataklıklar her yağmurda göle dönüşür. Başkentin kuzey bölgesinde, Tigre kentine bağlı, Las Tunas çok düzenli bir “barrio”dur. Evler müstakil ve bahçelidir. Yine de her yağmurda su topraktan yükselir ve hayatı felç eder. Geçen hafta yağmurlardan sonra  yine böyle bir manzaraya bakıyordum: Biri, sokakta küçük bir kayıkta, kürek çekerek ilerliyordu. Bu alışıldık görüntüde dikkatimi çeken şey, kayıkta dikili, Arjantin milli bayrağıydı.

Tüm Latin Amerika’da ulusal bayrağın tartışma konusu olduğu tek bir ülke yoktur. Gerilla orduları dahil ulusal bayrağı taşımayan, ulusal marşı söylemeyen tek bir siyasi yapılanma yoktur koskoca kıtada. Oligarşik diktatörlüklerin yerli toplumların soyunu kuruttuğu(örneğin, Patagonya yerlileri soyları sürmesin diye kadınları ve erkekleri birbirinden ayrılıp bir kısmı Martin Garcia adasında ölüme terk edilmişti), faşist cuntaların aynı bayrak altında yüz binlerce insana kıydığı kanlı bir geçmişe rağmen bu böyledir. Tüm miting ve gösterilerde ulusal bayrağın rengi egemendir.

Küba bayrağı 1902’deki bağımsızlıktan beri değişmemiştir. Üstelik o tarihte, Küba devrimci birliklerinin komutanı General Maximo Lopez ulusal bayrağı sancağa çektiği sırada ülkesi ABD işgali altındaydı. Bu tarihsel mesele bile 1959 devriminde Küba ulusal bayrağını sorgulamaya yol açmamıştır. Fidel’in ülkesi aynı bayrakla yarım asırdan uzun süredir ABD’ye kafa tutuyor.

Fidel, “Devrim tarihsel anın anlamıdır: değişmesi gereken her şeyin değişimidir” diyor(2001/1 Mayıs konuşması/Havana). Çocuklar ulusal bayrağın rengine bürünüyor her kutlamada. Tüm Küba okullarında sabahları bir ant okunuyor: “Che comandante, amigo”(Komutan, arkadaş Che). Duvarlarda resmi slogan “Che gibi olalım!” yazıyor. Che ise veda mektubunu şu sözlerle bitiriyor: “Zafere Kadar Daima! Vatan yahut Ölüm!”